lunes, 8 de febrero de 2010

Els objectius arriben sols

Tenim una certa edat per jugar, no creus?
Tu, t'ho prens com un joc, com una partida d'escacs, com si amb cada moviment que fessis estiguessis més a prop d'un objectiu.
Et proposo una alternativa: què tal si t'oblides de passos, si t'oblides d'estratègies i de moviments?
Dedica't a viure el dia a dia, dedica't a somriure per tot allò que et fa feliç. Perquè proposar-se un objectiu? Perquè no mirar-los un cop aconseguits?
No cal proposar-se metes per aconseguir-les.